ශිවනාදන් මල්ලියේ - ඥාණතිලක හේවාගමගේ

ශිවනාදන් මල්ලියේ

බඩ ගිනි වෙලා හැඬුවා මව් නැති වේලේ
නුඹෙ අම්මාට කිරි එරුණා මං බාලේ
වැලි බත් ඉව්වෙ පළඳා පොල් කටු මාලේ
ඇයි විරසක බවක් අපෙ හදවත් පතුලේ

නෙළුම් මල තබා බුදු සාදුගෙ පතුලේ
කපුරු පිච්චුවා අපි කෝවිල ඇතුලේ
නටා කාවාඩි දේවාලය මිදුලේ
පැදකුණු කළා කිරිවෙහෙරය කොත බැබළේ

මහපටැඟිලි පොට්ටු තියලා නළල් තලේ
පොල් ගැසුවා නොවෙ ද කෝවිල් දොරටු ගලේ
නුඹෙත් මගෙත් හදවත් වල එක රතු ලේ
ඇයි මල්ලියේ පොල් ඉරටට රන්ඩු කළේ

නුඹ ගිය අයුරු සිහිකරලා නුහුරු කැලේ
මැනික් ගඟ අදත් අඬනව දුකෙන් මලේ
සංසාරයේ හැටි මෙහෙම ද සිතෙන වෙලේ
මට බුදුවරුත් අමතක වී කඳුඵ සැලේ

පුන් සඳ පායලා දිලූනම ගුවන් තලේ
විනිවිද පෙනෙන හැටි දකිනට ගග පතුලේ
ලෙච්චමි නඟත් කැන්දාගෙන සැදෑ වෙලේ
ආයෙත් වරෙන් ගං ඉවුරට මගේ මලේ

-ඥාණතිලක හේවාගමගේ